نمی دانم به کجا .....

تنها می روم با قدم های تنهایی

چه هوایی ست ...                       

    دلم هوای تو را دارد .            

   نه هوای بارش

 نه هوای آسمان

        نه هوای مهتاب

                      فقط هوای تو را دارد.......

می دانی چه دردیست تنها در کوچه پس کوچه های شهر قدم زنان

تنها با یاد تو  

تنها با یاد تو کنارت قدم زدن   

تنها با یاد تو دستانت را فشردن

تنها با یاد تو سر به روی شانه هایت گذاشتن

آه ....

همه شان را دوست می دارم

ابری که می بارد

          برفی که می رقصد

      چکاوکی که می خواند

                  کوهی که می ماند

                                مهتابی که می تابد

همه شان را دوست می دارم

اما ؛

با تو بودن را دوست تر می دانم

حتی اگر اینها نباشد

            تو که باشی کنارم

                         تمام دنیای منی .....

همچنان تنها 

زیر بار نگاه ملامت ها

                  در کوچه پس کوچه های مهتاب

                                     تنها با یاد تو

 با یاد چشمانت ....

دوستت دارم حمید تا وقتی ... دوستی که تا نداره

يا دل ازديدن تو سير شود بعدبرو

اي کبوتر به کجا؟ قدر دگر صبر بکن آسمان پاي پرت پير شود بعد برو

نازنينم تو اگر گريه کني بغض من نيز مي شکند

خنده کن عشق زمين گير شود بعد برو

يک نفر حسرت لبخند تو را ميدارد صبر کن گريه به زنجير شود بعد برو

خواب ديدي شبي از راه سوارت آمد باش اي نازنين خواب تو تعبير شود بعد برو ...

داشتم با خودم فکر می کردم میشه روزی برسه که دیگه  من دلتنگ تو نباشم ...

خیلی عزیزی برام و دعا می کنم همیشه خوب و آروم باشی

مهربونم همیشه توی خلوتم باهات حرف می زنم شاید باورت نشه ولی لحظه لحظه هامو با یاد تو سر می کنم و این خیلی لذت بخشه تو همیشه با من حرف می زنی خیلی واضح و آروم من همیشه و همه جا گرمای تنت رو حس می کنم و این یه قدرت عجیبی به من می ده یه امید واسه ادامه زندگی....

دوستت دارم حمید هرجا و با هر کسی که باشی

باز هم با تمام وجود دوستت دارم ... یه دونه اندازه خدا...

                                                مثل اين شكسته دل هيچ دل غمگيني نيست

به چه جرمي چه گناهي تو منو سوزوندي

                                                       غم عالم به دلم كوبوندي

غم عالم به دلم كوبوندي

غم عالم به دلم كوبوندي

غم عالم به دلم كوبوندي

غم عالم به دلم كوبوندي

   واسه گريه كردن و ديدن اين دنياي زشت

مرسي كه پا به ما دادي واسه سگ دو زدن     

            واسه گشتن تو جهنم دنبال راه بهشت

آخ كه شكرت اي خدا واسه جهان به اين بدي        

          چي مي شد اگه تو دست به ساختنش نمي زدي

وقتی شاخه گلی واسه عزیزی می برم
تو میای در نظرم
وقتی از پیچ و خم خاطره هات می گذرم
تو میای در نظرم
تو میای در نظرم

ای کسی که هنوزم باعث آزار منی
روزای قشنگ عمرم رو بدهکار منی

و اين دل سخت تنگ است تنگ ديدار عزيزي كه هيچ نمي داند، يا نمي داند و نمي خواهد كه بداند

خداوندا به عشق پاكي كه در سينه ام نهان ساختي سوگند ياد مي كنم كه تا زنده ام جز او به دلبر ديگري نيانديشم و جز آغوش او مأمني نگزينم تا دم مرگ

پروردگارا به رنج و محنتي كه از دوري عزيزم بر من روا داشته اي تو را قسم مي دهم لحظه ديدار را نزديك كن چرا كه قلب بيمار و خسته من ديگر توان و تاب فراق ندارد .

يار شيرين دلم اگر به قلب مهربانت رجوع كني خواهي ديد كه عشق ما پاك و الهي است و تونيز مثل من به احترام و پاكي اين عشق وفادار بمان و بر سر سوگندت پايدار باش

شادي تو را و سلامتي تو را و رسيدن به آغوش پر مهر تو را هميشه از خداوند مي خواهم

حميد قلبم؛ از درد فراق چه بگويم كه هرچه بگويم مشقت است و سختي ولي تحمل اين سختي براي رسيدن به عزيزي است كه در راه او حتي دادن جان هم شيرين و دل نشين است

دوستت دارم به اندازه خدايي كه دوستش داري

خوبي عزيزم چند روزه كه نديدمت نيستي انگاري يكي ديگه اونجاست دلم خيلي برات تنگ شده راستي دو سه روز پيش گوشيم گم شد فكر كنم يه مدت از پيام هاي من راحت باشي

ديشب خوابتو مي ديدم خيلي ازم ناراحت بودي انگاري مي خواستي ازدواج كني دلم باز شور مي زنه نكنه بخواي بري حميد من كه لحظه به لحظه از خدا مي خوام كه تو رو به من برگردونه عزيزم تا جونمو فدات كنم

نازنينم

تنها دليل زنده بودنمي پس مراقبت خودت باش

فریاد نزن ای عاشق ، من صدایت را درون قلب خود می شنوم

                                  درد را در چهره ی عاشق تو با ذهن خود می نگرم

                                                                                        فریاد نزن ای عاشق ، فریاد نرن

 بی سبب نیست چنین فریادم ، بی گناه در دام عشق افتادم

                                 چه درست و چه غلط زندگیه هم خودم هم تو رو بر باد دادم

                                                                                            بی گناه در دام عشق افتادم

    اگر احساسمو می فهمیدی ، قلبت رو دوباره می بخشیدی

                                                          لحظه ی پایان این دیدار رو ، روز آغازی دگر می دیدی

 اگه بیهوده نمی ترسیدم ، عشقو آن گونه که هست می دیدم

                                شاید این لحظه ی غمگین وداع ، قلبم رو دوباره می بخشیدم

                                                                                        کاش از این عشق نمی ترسیدم

    ما سزاواریم اگر گریانیم ، این چنین خسته و سرگردانیم

                                                  ما که دانسته به دام افتادیم ، چرا از عاشقی روگردانیم ؟!

 وقتی پیمانه دلو می بستیم ، گفته بودیم فقط عاشق هستیم

                              ولی با عشق نگفتیم هرگز ، از دو ایل نابرابر هستیم

                                                                                                از دو ایل نابرابر هستیم

    نه گناهکاریم نه بی تقصیریم ، من و تو بازیچه ی تقدیریم

                                هر دو در بی راهه ی بی رحم عشق ، با دل و احساس خود درگیریم

    بیشتر از همیشه دوستت دارم ، گرچه از عاشقی و عاشق شدن بیزارم

                                    زیر آوار فرو ریخته ی عشق ، از دلم چیزی نمونده که به تو بسپارم

 تو که همدردی مرا یاری بده ، به من عاشق امیدواری بده

                      اگر عشق با ما سر یاری نداشت ، تو به من قول وفاداری بده

                                                                                          تو به من قول وفاداری بده ...

سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست
سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست
تو یه رویای کوتاهی دعای هر سحرگاهی
شدم خواب عشقت چون مرا اینگونه میخواهی
شدم خواب عشقت چون مرا اینگونه میخواهی

من آن خاموش خاموشم که با شادی نمیجوشم
ندارم هیچ گناهی جز که از تو چشم نمی پوشم
تو غم در شکل آوازی شکوه اوج پروازی
نداری هیچ گناهی جز که بر من دل نمی بازی
نداری هیچ گناهی جز که بر من دل نمی بازی

مرا دیوانه میخواهی ز خود بیگانه میخواهی
مرا دلباخته چون مجنون ز من افسانه میخواهی
شدم بیگانه با هستی زخود بیخود تر از مستی
نگاهم کن نگاهم کن شدم هر آنچه میخواستی
سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست
سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست

بکش دل را شهامت کن مرا از غصه راحت کن
شدم انگشت نمای خلق مرا تو درس عبرت کن
بکن حرف مرا باور نیابی از من عاشق تر
نمیترسم من از اقرار گذشت آب از سرم دیگر
سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست
سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست
سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست
سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست

سلام ني ني نازم

پنجشنبه شب خيلي ناراحت بودي نمي دونم چرا،فقط حس مي كردم كلافه اي نمي دونم شايد هم از دست منه شايد

نمي دونم تو اصلا به من فكر مي كني يا نه . اصلن دلتنگي هامو حس مي كني مي فهمي بدون تو چي داره به من مي گذره لحظه به لحظه عمرم داره با ياد تو سپري مي شه هرجا نگاه مي كنم هر صدايي كه مي شنوم هرجا كه قدم مي ذارم همه و همه يادي از تو عزيز جونم رو برام زنده مي كنه .

تو معني عشق رو نمي فهمي حميد . وقتي به من گفتي كه عاشق الهه بودي نشستم و با خودم فكر مي كردم به اين نتيجه مي رسيدم كه تو اون رو فقط واسه رسيدن به يه ثروته بيشتر مي خواستي يا حتي اين دختره كه بعد از من باهاش دوست شدي . مي دونم مي خواي يه جوري لج من رو در بياري آخه ديوونه من عاشقتم مگه عاشق اين چيزا سرش مي شه تو فكر و دل من سوداي رسيدن به توي و بس

هيچ آرزويي ندارم و هيچ دليلي جز اين كه بازم توي آغوشه تو آروم بگيرم و با چشاي قشنگت حرف بزنم

آخه نگات به من عمر دوباره مي ده حميد

من حتي حاضرم با خدا معامله كنم و هرچي كه اون بگه انجام بدم و اون تو رو به من بده . من هيچي ديگه ازش نمي خوام فقط بهش التماس مي كنم من رو به تو برسونه . صبح تا شب و شب تا صبح اين دعاي دل تنها و خستمه

عزيز قصه هام دلم مي خواد بازم برگردي و سرت رو روي زانوم بزاري و من نوازشت كنم و با هر نوازشي روح عاشقم رو در وجودت بدم

برگرد حميد برگرد برگرد من كه از التماس كردن خسته نمي شم و تا جوني در بدنم داشته باشم از خدا مي خوام تو رو برگردونه عشق من

بمان که روزگار سرنوشت ما را اینگونه رقم زده است

از تلخی روزهای گذشته و شیرینی خاطراتش

چیزهای زیادی ذهنم را پر کرده است

از شبهای تاریکش و از تند بادهای مهیبش

بس خاطراتی تلخ و شیرین دارم

آری من کودکی عصیانگر بودم

روزگار به من آموخت که چه کنم

مهربان و دوست داشتنی اما ...

بودنم را کسی نفهمید و نبودنم را هم کسی ندانست

همیشه برای سفر آماده بودم

و روزگار مرا (مسافر) لحظه های خویش کرده بود

آموختم آنچه به درد امروز فردایم می خورد

کشیدم همه درد ، دردی که مال فرداهایم بود

خندیدم ...

اما روزگار تاب دیدن خنده هایم را نداشت

بی امان دست به کار شد

خشکاند ریشه ی هرچه شادی بود

برید هر چه بهانه برای خندیدن بود

اما گریستم...

چون روزگار بدجوری بهانه گریستن به من داد

سوختم در آتش غمی که روزگار افروخت

اکنون من بهانه ای برای گریستن دارم

کجا عشق میفروشند؟ چرا کسی دوست داشتن را ترویج نمی کند

راستی کجا عشق میفروشند؟ چه کسی دوست داشتن را ترویج میکند؟ جامعه خودم را که میبینم نسل خودم را و خودم را، چقدر دلمان برای خودمان میسوزد.
بحث ازدواج موقت کهنه شده است؟ نه! تن فروشی که کهنه نمیشود، سایتها و وبلاگهای ترویج ازدواج موقت همچنان دارند عضو میگیرند همچون گذشته، خیلی قبلها از سخنان وزیر کشور این کار را می کردند و حالا شاید با جسارت بیشتر، و چقدر هم سرشان شلوغ است و نسل بیچاره من باید عشق را فراموش کند، باید به دوست داشتن بخندد.
این غریزه سرکش به اندازه کافی نیرومند است که نیازی به ترویج نداشته باشد، واقعا اینروزها درصد آدمهایی که عشق را تجربه میکنند بیشتر است یا آنها که سکس بدون عشق را تجربه کرده اند؟ بد نیست با خودمان رو راست باشیم. پس این عشق است که به ترویج نیاز دارد دوست داشتن است که ترویج می خواهد که نه از غریزه سرچشمه میگیرد که از دل می آید و اینروزها قصه دل دارد می شود افسانه..
روزی مقاله ای در وبلاگ قبلی ام نوشته بودم که سکس را بدون عشق رابطه ای ایده آل نمیدانم، و انتخاب شریک جنسی از روی آزمون خطا را نمی پسندم. خیلی ها ما را متهم کردند که دگم اندیش هستیم و تحت تاثیر کتابهای معارف دبیرستانمان! شاید آنها نمیدانستند که قرار است معارف نویس ها هم با آنها هم عقیده شوند و ما مانده ایم تنها، هم طرد شده از مذهبی ها و روشنفکرها! که اگر روشنفکرها میل جنسی را با غذا مقایسه می کنند و میگویند هر بار که گرسنه شدید اگر “نر” بودید دنبال یک سوراخی بگردید، و اگر “ماده” لنگتان را هوا بدهید که باید رفع عطش کرد وگرنه عقده ای و بیمار می شوید!
عده ای هم به نام مذهب دارند میگویند هر بار دوست داشتید “زن” بخرید که نه تنها گناه نیست ثواب هم دارد! اصلا از غذا هم ارزانتر که الان مرغ کیلویی فلانقدر است! باز صد رحمت به آنها که پای ثواب را وسط نکشیده اند که هرچه دارند از خودشان است و در اینجا بازهم باید گفت بیچاره مذهب.. بیچاره تشیع علوی که دیگر “علی” ندارد که برایش فریاد بکشد..
اما نکته جالب(!) اینجاست آنها که روسپیگری را شغل شریفی می دانند برای انسان قیمت بیشتری قرار داده اند، “موقتی”ها قیمتشان هم مسخره است: یک هفته یک زن را کرایه کنید صدهزار تومان!(البته فکر میکنم گرانترینش باشد، شاید بستگی به هیکل طرف هم داشته باشد!) آخر بی معرفتها روزی چند؟! یعنی نمیدانید که زنان خیابانی قیمتشان بیشتر از اینها است؟ آری همانهایی را میگویم که شما آنها را شایسته کشتن میدانید، آنهایی که در هیچ کلاسی عشق را نیاموختند و اینک شریفترین موجودیت هستی یعنی تنشان را می فروشند، آری آنها که با تن فروشی ابرار معاش میکنند قیمتشان بیشتر است. که شاید اگر قیمت پیشنهادیتان بهتر بود آنها هم همکار شما میشدند! پس بد نیست کمی هوشیار باشید!
میگویید کلامتان کلام خدا است و لابد مرا هم دشمن خدا میپندارید اما چه باک که خدای من خدای عشق است و عشق. و خدای شما خدای لذت.. نمیدانم چرا هرچه قرآن را ورق میزنم کلامی از حرف حقتان(؟) نمی یابم که اصلا نیازی هم به تورق قرآن نبود که ایمانم به من گفت دروغ میگویید. هرچه گشتم مولانای کبیر هم کلامی جز عشق سر نداد، نمیدانم شما را چه شده است؟ که به خاطر لقمه ای نان دروغ میگویید. چه از جان ما می خواهید؟ چرا برایمان عشق را ترویج نمیکنید؟ مگر من و نسل من چقدر طاقت دارد؟
اینها را شما باید به “ما” بگویید نه “ما”ی خسته که مانده ایم بمانیم یا نه؟ قید همه چیز را بزنیم یا نه؟
نمیخواهم جوانک های 16، 17 ساله ای را که در این سایتها ثبت نام کرده اند را سرزنش کنم چون میدانم تقصیری ندارند و بقول اخوان ثالث: «گرش نتوان گرفتن دست، دریغ است این تیپای بی غاره» و نمی خواهم بگویم که من خوبم و آنها بد که اینروزها اصلا مرز خوبی و بدی مشخص نیست و چه آسان می شود آدم مصداق این شعر حافظ شود:
«واعظان کاین جلوه در محراب منبر می کنند/چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند» پس نه موعظه میکنم و نه سرزنش فقط فریاد میزنم که بگویم خسته ام و کم طاقت، من هم مثل همه جوان های مملکت خودم خسته شده ام و شاید نتوانم بیش از این هجمه را دوام بیاورم.

دلم پر از درد است، خیلی حرف ها دارم. از خیلی جاها حرف دارم. از چیزهایی که بخاطر تو از دست دادم و از چیزهایی که با تو بدست آوردم ولی بعداز رفتنت دوباره از دست دادم! از بی وفایی تو! زمانی که یکطرفه عهد شکستی و بی خبر آمدی و دوباره پیمان بستی و بار دیگر برسر پیمان نماندی واینبار دراوج راه عشق و ظالمانه تر ازقبل عهدنامه را پاره کردی!  سخن بسیار است و روح و روانم دیگر کشش نوشتن ندارد. به زودی ایران را برای همیشه ترک میکنم و سرزمین مادری را باخاطراتش، با رنجهایش، با لحظات خوشش و با قلب شکسته ای که در آن جا میگذارم ترک میکنم. و برای تو ای مسافر بی وفا با دلی پر از شکایت و با چشمانی پر از اشک که برجاده ای که تو در افق آن ناپدید میشوی خیره شده، آرزوی خوشبختی در زندگی میکنم.

آخه مگه فرشته هم رسم شكستن بلده؟
آدم می تونه بد باشه ، مگه فرشته هم بده؟

با شب و مهتاب شنيدم اين روزا خلوت مي كنی؟
میگن تو خواب و روياهات خورشيد رو دعوت ميكنی؟

میگن دستاي پاك تو ، مهمون دستاي ديگست
میگن نگات پيش منه اما دلت جاي ديگست
میگن دروغ بوده كه تو تا آخرش مال منی
چشم های رنگ عسلت دنبال چشم های ديگست

آخه مگه فرشته هم رسم شكستن بلده؟
آدم می تونه بد باشه ، مگه فرشته هم بده؟

ميون راهت نكنه قلبت رو دادي به كسي
اون كيه كه به جاي من شبا براش دلواپسی
تو اهل آسمونايی ، اون آسمونای بلند
فرشته ی آرزو هام به گريه هاي من نخند...

آخه مگه فرشته هم رسم شكستن بلده؟
آدم مي تونه بد باشه ، مگه فرشته هم بده؟...

چه روزای خوبی بود

یه روزایی هست توی زندگی ما آدما که دیگه هیچ وقت به خوبیش

تکرار نمی شه ، واسه همه اتفاق می افته که یه روزایی تو زندگیش هست

که اَلَکی َالَکی خوشیم

شادیم

شوخیم

خوب اَلَکی اَلَکی میشنگیم؟!

ولی یه موقع هست که اَلَکی اَلَکی دلمون می ره پیشِ کسی ، اونجا

جا می مونه

یه هووووووووووووو

میبینیم که عاشق شدیم

اونم از نوع جنون !!!

خنجر برام بیارید من از تبار دردم عمریه بی طلوعم مثلِ غروبی سردم

آینه دار غربت با آدما غریبه!!

این جنون بد جوری تو آدم رخنه می کنه

اونوقته که دیووووونه می شی دیگه از هر چی دوروبَرته می ترسی

از همه چی فرار می کنی

حتی از خودت

خودتم می شی اَلَکی!

نشکن دلمو

بخدا آهم می گیره دامنتو عاقبت یه روز

نگو بی خبری

نگو نمی دونی دلم پر از یه نفرینِ سینه سوز

حالا این روزا بسر اومده

دست ما کوتاه ُ

خرما بر نخیل!!!

شاید یروزی دوباره اون روزایه خوب بر گرده خدارو چه دیدین

کاشکی دوستم داشتی

یکی در گوشم زمزمه میکند :

بشکن سکوتت را

فریاد کن ...

با تمام وجودت فریاد کن ...

سکوتت را بشکن ...

شاید فردایی نباشد ...

شاید فردایی نباشد تا تو خواستن را فریاد کنی ...

اشکهایت را رها کن ...

رها کن تا سیلابی شود و غرورت را بشوید

نقابت را پاره کن ...

بگذار همه ببینند و بداند که این خطوط از گذشت زمان نیست که بر چهره ات نشسته

بگو ...

بگو که برزمینت زدند و اینها همان ترک هایی است که از زمین خوردن ها حاصلت شده

اما چگونه میتوان بی حنجره فریاد زد ؟

توان فریاد در من نمانده

باید تاب آورد ...

میتوانم آیا .........؟

آلاچيق عشق همواره جاودان

                     بعد تو هيچ چيزي دوست داشتني نيست

                                           كوه غصه از دلم رفتني نيست.

                                                      حرف عشق تو رو من با كي بگم

                                                                             همه حرفا كه آخه گفتني نيست......

حميد عزيزم : شايد الان كه داري اين نامه رو مي خوني من ازت خيلي دور شده باشم هر چند خيلي دلم مي خواست دم آخر فرصتي بشه واسه يك لحظه ببينمت و براي آخرين بار توي آغوشت آروم بگيرم اما انگار نشد كه نشد .

نازنينم يه دنيا حرف دارم كه برات بگم . حرفايي كه توي اين چند وقت دوري توي دلم سنگيني مي كرد. حرفايي كه فقط مي شد به تو بگم و بس ...........   آخه تو عزيز قصه هامي .

آخه فقط تو بودي كه مي فهميدي من چي مي گم. دوست داشتم از غصه هاي دلم برات مي گفتم از بغضي كه توي گلوم سنگيني مي‌كرد و نبايد مي ذاشتم بشكنه . نبايد بي قراري مي كردم نبايد نبايد نبايد. چون به تو قول داده بودم كه هيچ كاري نكنم. ديدي كه سر قولم بودم ني ني

ولي حالا بزار بگم بزار از نامردي هات بگم. از بيرحمي هات . از دروغات . از بدقولي هات . از پيمان شكني هات. از اون عهدنامه عاشق و معشوق كه با هم امضاش كرديم بگم .

تو رو خدا يادت رفته چقدر دوستيمون پاك بود. چرا خرابش كردي ني ني .

بزار بگم كه توي اين مدت من توي چه زنداني محبوس بودم هر چند نمي تونم توصيفش كنم. بايد جاي من بودي ني ني تا بفهمي من چي مي گم بايد حسش كني قربونت برم.

زجرآور بود كشنده  .كاش پيشم بودي .... آخه من خيلي بهت نياز داشتم ...

فكر كن توي يه چارديواري بودم يه جاي خيلي  كوچولو . دور و برم پر از مردم بود مردمي كه همه با هم حرف مي زدن با هم مي گفتن مي خنديدن دعوا مي كردن و ... گاهي بهشون آفتاب مي تابيد گاهي بارون مي يومد گاهي هم هوا عالي بود براشون و من كجا بودم؟

اون گوشه نشسته بودم و نگاشون مي كردم مجبور بودم غصه دلم رو پنهون كنم و گريه نكنم فقط با اونا همساز بودم اگه يكي مي يومد پيشم كه شاد بود بايد باهاش مي خنديدم اگه يكي باهام حرف مي زد جوابش رو مي دادم ولي حق نداشتم راز دلم رو به كسي بگم آخه به تو قول داده بودم

اون گوشه كه برات گفتم به اندازه اي كوچولو بود كه من فقط بتونم سرم رو روي زانوم بزارم نه جا داشتم بچرخم و نه مي تونستم سرم رو از روي زانوم بردارم . ضمن اينكه دور تا دور من رو تا سقف پر از نيزه كرده بودند مي دونستم چند قدم اون ورتر پر از مردمي هست كه دارن زندگي مي كنن ولي من فقط حسشون مي كردم ولي نمي تونستم اونا رو ببينم نمي‌تونستم صداشون رو بشنوم چون تمام وجود من شده بود حميد

عشق تو من رو از همه دور كرده بود . نمي فهميدم شب شده يا صبح فقط از دردهاي وجودم حس مي كردم كه انگار داره زمان مي گذره ولي به كندي  بدون اينكه تغييري بوجود بياد

حتي روز به روز وضع بدتر مي شد و من بايد  صبر مي كردم تا ............

حميد عزيز : تحمل اين نامردي و دورنگي تو برام غير ممكن بود يه آتيش بود كه داشت جيگرم رو مي سوزوند . اصلا باورم نمي شد اصلا اصلا اصلا اصلا اصلا نمي تونستم باور كنم كه تو اين كار رو با من كردي

خيلي حرفا داشتم كه برات بگم ولي افسوس كه ديگه قادر به نوشتن نيستم و دستم ديگه ياري نمي كنه انگار قلم هم از  نوشتن دردهاي من ناتوانه

من مي رم چون ديگه تحمل اين جدايي و دوري رو نداشتم.

مي رم و آسوده مي‌شم از عشق... مي‌رم و مي‌ميرم... جشن تولد مرگم و براي تو زير آب مي‌گيرم...

   از طرف كسي كه فكر مي كنه تو بي نظيري          . تنها دليل خنده من خداحافظ               ستايشگر چشمهاي عاشق تو:  مليحه

مردم اغلب غير منطقي، نامعقول و خود محورند

تو به هر حال آنها را ببخش

اگر مهربان باشي ممكن است تو را به داشتن انگيزه‌هاي پنهاني و خودپسندي متهم كنند

تو به هر حال مهربان باش

اگر موفق باشي ممكن است دوستان دروغين و دشمنان حقيقي بيابي

تو به هر حال موفق شو

اگر صادق و رو راست باشي ممكن است مردم فريبت دهند

تو به هر حال صادق و رو راست باش

آنچه براي ساختنش سالها وقت صرف كرده‌اي، كسي ممكن است يك شبه نابود سازد

تو به هر حال بساز

اگر آرامش و شادي يافتي ممكن است به تو حسادت كنند

تو به هر حال شاد باش

امروز هر چه خوبي كني فردا اغلب مردم فراموشش خواهند كرد

تو به هر حال خوب باش

همه اينها بين تو  و  خداست

و بين تو و اين افراد چيزي وجود ندارد

حیف نیست؟!

به تنهایی خیس این نیمکت نگاه کن!

            و یاد آر

                                      از آن روزهای به یاد ماندنی...

            که جز او کسی شاهد

                                     آن لحظه های ناب نبود...

خدا جون میشه تو امشب منو تو بغل بگیری؟

بگی آروم توی گوشم دیگه وقتشه بمیری
خدا جون میگن تو خوبی ، مثل مادرا می مونی
اگه راست میگن ببینم عشق من کجاست میدونی؟
خدا جون میشه یه کاری بکنی به خاطر من؟

من می خوام که زود بمیرم آخه سخته زنده موندن
من که تقصیری نداشتم پس چرا گذاشته رفته؟
خدا جون تو تنها هستی میدونی تنهایی سخته
زنده بودن یا مردن من واسه اون فرقی نداره
اون می خواد که من نباشم، باشه ،اشکالی نداره
خدا جون می خوام بمیرم تا بشم همیشه راحت
ولی عمر اون زیاد شه حتی واسه یه ساعت
خدا جون میشه تو امشب منو تو بغل بگیری؟
بگی آروم توی گوشم دیگه وقتشه بمیری
به تو که موندگاری................

هر کی اومد تو زندگیم می بردمش تا آسمون ...هر چی به سرم اومد تقصیر هیچ کسی

نبود ...هر چی که بود پای خودم تو قصه هام کسی نبود... هیچ کسی عاشقم نشد

هیچ کی سراغم نیومد...جواب کار خودمه هر چی بلا سرم اومد ...

اومدی بشکنی ؟ ...  بشکنن ... از منه ساده چی مونده ؟...  قبل تو هر کی بوده تموم

تار و پود سوزونده ... تو هم از یکی دیگه سوختی می خوای تلافی باشه ...بیا این تو و

دلوباقیه احساسی که مونده ... دل ما اون قده پارست ...موندنش مرگ دوبارست

...آسمون سینه ی ما خیلی وقته بی ستارست ... همینی که باقی مونده واسه

دلخوشی تو بشکن ... تیکه تیکه هامو بردن ...آخرینشم تو بکن ...بزنو برو عزیزم مثل

هر کس که زد و برد ...طفلی این دل که همیشه به گناه دیگرون مــــُـــــرد ...مهم هم

نیست که چه جرمی یا عذابی این گناه شه باقیه دلم یه مشت خاک همینم می خوام

نباشه ...